Het Lichtkind

Ik ben in bijberoep handlezer en gedachten lezer. Ik kan in een hand dikwijls het verleden, heden, karakter, en soms de toekomst lezen. Als ik echt in de juiste energie of golflengte zit, dan weet ik achteraf meestal niet meer wat ik gezegd heb. Ik ben niet de beste maar zeker niet de slechtste ‘fortuneteller’ en soms, ja, soms vergis ik me ook en als ik niet in de juiste energie ben, dan vermijdt ik belangrijke zaken te vertellen of te voorspellen. Dit doe ik al 25 jaar.

Op een dag tijdens de Europa Feesten op de Groenplaats in Antwerpen, ik zat in mijn tentje, komt er een dame met een jongentje van een jaar of 10. Gekleurd jongetje. Zwarte krullebol, mooi ventje. Ik verstond uit de woorden van de moeder dat ze een relatie had gehad met een Congolees maar dat deze terug naar zijn land was gegaan. En uit die relatie was dit jongetje geboren. Ze vroeg of ik de hand van haar zoontje wilde lezen. Hij was me al opgevallen door zijn mooie grote ogen die me, ja. . .liefdevol aankeken. Ik kan zijn blik niet anders omschrijven. Hij glimlachte naar me en stak me zijn hand toe. Ik stond versteld. Zo’n lijnen had ik nog nooit gezien en zeker niet bij een kind. Kris kras door elkaar gekrast als door een scherpe pen. De Levenslijn, altijd zichtbaar was bij hem niet zichtbaar, hoofdlijn ook niet, hartlijn. . . kortom geen enkele van de lijnen die in alle handen altijd en overal en bij het is eender wie of waar, voorkomen . . . waren niet bij hem.

Het waren allemaal krassen en lijntjes die door en over elkaar liepen. Sterke lijntjes en niet een paar maar wel honderd. Ik stamelde wat en keek hem aan. Een brede glimlach en liefdevolle ogen keken dwars door me heen alsof ze wilden zeggen, “hey…je weet het niet hé… is niet erg hoor, ik begrijp het “….. Ik was verward en wist echt niet wat te zeggen. Begreep niet wat er gaande was. Maar de moeder stond wel te wachten op mijn woorden. Ik ben begonnen met algemeenheden, een wijze van beginnen die wij in de spirituele wereld dikwijls gebruiken als we de deur om binnen te gaan niet direct vinden. Ik zei onder andere dat hij een bijzonder kind was. Niet zozeer als student als dan wel in het leven. Ik heb dan ook gezegd dat het een heel bijzonder kind was, kunstzinnig en ja. . . ik kon niet meer zeggen. Ik zat blok. En dat jongetje bleef me maar aankijken met een enorme lieve glimlach en grote ogen. De moeder wilde me betalen maar ik weigerde. Ik had trouwens weinig gezegd. Ze gingen weg, het jongetje keek nog even om en wuifde met zijn handje en ze verdwenen in de massa. Ik was in verwarring, wat was dat? Wie was dat.. . . . en plots wist ik het, ik sprong op deed snel mijn standje dicht en ging op zoek naar die dame en haar zoontje. Ik heb ze niet meer gevonden. Tranen van emotie stonden in mijn ogen, mijn hart klopte sneller dan ooit. Ik ging terug naar mijn tentje maar deed deze nog niet direct open. Nog een minuutje of tien zat ik daar en wist wat ik gezien had. Het was een lichtkind. Een ziel of wezen die van andere sterren komt en gekomen is om liefde te brengen in deze wereld. Daar ben ik van overtuigd.

Ik had de verhalen over lichtkinderen nooit echt geloofd. Maar ik weet nu, ze bestaan echt en ik heb er een gezien.

Norbert
Antwerpen 17 juli 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s